عوامل خطر و علل پیچ خوردگی مچ دست

رگ به رگ شدن مچ دست ممکن است در اثر خم شدن، پیچ خوردگی، و یا سایر ضربه‌های نیرومند بر روی مچ دست ناشی از تصادفات اتومبیل، زمین خوردن و یا ورزش ایجاد شود. گاهی اوقات، ضربه‌های مزمن و مکرر به رباط‌های مچ دست نیز ممکن است باعث پیچ خوردگی شود. افرادی که مفاصل شل دارند بیشتر از افرادی که مفاصل شل ندارند مستعد ابتلا به رگ به رگ شدن هستند و ممکن است بهبودی آنها بیشتر طول بکشد.

استفاده مکرر یک عامل خطر برای پیچ خوردگی مچ دست است

ورزش هایی که شامل استفاده مکرر از مچ دست می شوند از عوامل خطر رایج برای پیچ خوردگی مچ دست هستند. استرس های مکرر، مانند راه رفتن با عصا، نواختن یک آلت موسیقی جدید، و یا استفاده بیش از حد از مچ دست (مانند فعالیت های تناسب اندام مانند ورزش های فشاری)، به ویژه در بازوی غیر غالب، از دیگر عوامل خطر برای مچ دست هستند.

علل پیچ خوردگی مچ دست

عوامل متعددی ممکن است باعث کشیدگی و یا پارگی رباط‌های مچ دست شوند. چند مثال عبارتند از:
– سقوط. حمایت از خود در هنگام سقوط با فرود آمدن روی دست دراز، یک رفلکس رایج در هنگام از دست دادن تعادل در اثر لغزش یا افتادن است. این عمل یکی از شایع ترین علل پیچ خوردگی مچ دست است. هنگامی که این نوع آسیب رخ می دهد، عوامل زیر شدت پیچ خوردگی را تعیین می کند:
– موقعیت دست
– مقدار نیروی روی دست
– مدت زمانی که نیرو بر روی دست کشیده می شود
پیچ خوردگی مچ دست ناشی از سقوط ممکن است در حوادثی مانند سر خوردن از روی یخ، برف یا سطوح مرطوب یا افتادن از پله ها یا ارتفاعات رخ دهد. فعالیت های تفریحی مانند اسنوبورد، اسکی یا اسکیت نیز ممکن است باعث پیچ خوردگی مچ در هنگام سقوط شود.
– ورزش ها. آسیب‌های ناشی از انجام برخی ورزش‌ها می‌تواند باعث خم شدن یا پیچش مچ دست شود که منجر به کشیدگی بیش از حد و یا پارگی یک یا چند رباط شود. چند نمونه از ورزش هایی که ممکن است باعث پیچ خوردگی مچ دست شوند عبارتند از:
– ورزش های راکتی انجام ورزش های راکتی، مانند تنیس، ممکن است به رباط های مچ دست یا با نیروی ناگهانی یا ضربه های مکرر آسیب برساند. چند نمونه از حرکات راکتی که ممکن است باعث پیچ خوردگی مچ دست شوند عبارتند از:
– ضربات مکرر زمینی (اولین ضربه زمانی که راکت به توپ برخورد می کند)
– چرخاندن یا تکان دادن ناگهانی مچ دست هنگام ضربه زدن به توپ
– حرکت مداوم دست در حین گرفتن دسته راکت
آسیب‌های مشابهی ممکن است در ورزش‌هایی مانند بیسبال یا کریکت نیز رخ دهد که شامل استفاده از چوب می‌شود.
– هاکی. فشار دادن روی چوب هاکی و سپس رها کردن آن با تکان دادن مچ ممکن است به رباط های مچ دست آسیب برساند.
– وزنه برداری. بلند کردن وزنه های سنگین ممکن است باعث رگ به رگ شدن رباط های مچ دست شود، زمانی که مچ دست فراتر از دامنه حرکتی طبیعی خود خم می شود. پیچ خوردگی مچ دست در وزنه برداری ممکن است به طور ناگهانی یا به مرور زمان به دلیل فشار مکرر بر روی رباط ها رخ دهد.
– گلف. ضربه مکرر و چرخش مچ دست از طریق چرخش ممکن است به مچ دست، به ویژه مجموعه غضروف فیبرو مثلثی (TFCC) فشار وارد کند و باعث آسیب جزئی یا کامل شود.
– بوکس. ضربه زدن مداوم به کیسه سنگین یا حریف بدون حمایت کافی از مچ ممکن است باعث ضربه شدید به رباط های مچ شود.
با انجام اقدامات احتیاطی کافی برای محافظت از مچ دست با بریس ها و سایر مهارها، می توان از پیچ خوردگی مچ دست ناشی از ورزش جلوگیری کرد. تمرینات گرم کردن به شل شدن رباط ها کمک می کند و ممکن است به جلوگیری از پیچ خوردگی مچ دست کمک کند.
– تصادفات وسایل نقلیه موتوری. خم شدن شدید مچ دست در تصادف اتومبیل یا موتور سیکلت ممکن است منجر به آسیب رباط شود. ضربه مستقیم یا غیرمستقیم ناشی از باز شدن کیسه هوا نیز ممکن است به رباط های مچ دست در تصادفات رانندگی آسیب برساند.
ارزیابی پزشکی و درمان پیچ خوردگی مچ دست در مراحل اولیه برای فیزیوتراپی مچ دست و جلوگیری از آسیب پیشرونده مفصل مچ دست، مانند آرتروز مچ دست، مهم است.

تشخیص پیچ خوردگی مچ دست

تشخیص پیچ خوردگی مچ دست

تشخیص پیچ خوردگی مچ دست

پیچ خوردگی مچ دست معمولاً توسط پزشکان مراقبت های اولیه، جراحان دست یا ارتوپد، پزشک فیزیوتراپی ورزشی و متخصص فیزیوتراپی تشخیص داده می شود.
هنگامی که مشکوک به پیچ خوردگی مچ دست باشد، از طریق کلینیک فیزیوتراپی پزشک یک تاریخچه پزشکی می گیرد و یک معاینه فیزیکی انجام می دهد که شامل آزمایش هایی برای ارزیابی پایداری مچ دست است. در صورت لزوم ممکن است تصویربرداری پزشکی و سایر آزمایشات پیشرفته تجویز شود.

این مطلب را نیز بخوانید:   پیچ خوردگی مچ دست چیست؟ (قسمت سوم)

معاینه فیزیکی و تاریخچه پزشکی

اولین قدم در تشخیص پیچ خوردگی مچ دست نیاز به مراجعه به پزشک دارد که شامل موارد زیر است:
– یک معاینه فیزیکی، که در آن پزشک به طور معمول موارد زیر را بررسی می کند:
– حساسیت و یا تورم هنگام لمس (با اعمال فشار ملایم) مفصل مچ دست
– انعطاف پذیری و دامنه حرکتی مچ آسیب دیده نسبت به مچ دست آسیب دیده
– نقص در قدرت، احساس، یا رفلکس در مچ دست و یا انگشتان
– بررسی تاریخچه پزشکی، که شامل سؤال از پزشک در مورد:
– شروع درد و علائم دیگر
– نوع و ماهیت درد
– تروما یا آسیب به ناحیه مچ دست
در صورت مشکوک شدن به پیچ خوردگی مچ دست، پزشک ممکن است آزمایش های تخصصی بی ثباتی مچ دست را انجام دهد.

تست های بی ثباتی مچ دست

پزشک با استفاده از آزمایش‌های فیزیکی خاصی آسیب‌های رباط و ثبات استخوان‌های مچ دست را بررسی می‌کند. این تست ها همچنین می توانند به ارزیابی قدرت و انعطاف مچ آسیب دیده کمک کنند.
– آزمایش شیفت اسکافوئید شامل گرفتن و فشار محکم استخوان استخوان اسکافوئید توسط پزشک برای بررسی پایداری استخوان است.
– تست رای گیری پایداری رباط لونوتریکوترال را بررسی می کند. پزشک از تکنیکی برای تثبیت استخوان ماهری استفاده می کند و درد، صداهای ساینده و یا تحرک بیش از حد مفصل لونوتریکوترال را بررسی می کند.
– قدرت گرفتن مچ دست توسط دستگاهی به نام دینامومتر جمار اندازه گیری می شود. بیمار دستگاه را در دست گرفته و فشار می دهد و قدرت آن ارزیابی می شود.
آزمایش های بی ثباتی مچ دست معمولاً در مطب پزشک انجام می شود و ممکن است بخشی از معاینه فیزیکی باشد.
تست های تشخیصی تصویربرداری برای تایید پیچ ​​خوردگی مچ دست انجام می شود. چند مثال عبارتند از:
– اشعه ایکس. اشعه ایکس استاندارد رباط ها را نشان نمی دهد، با این حال، در پیچ خوردگی های مزمن مچ دست، وجود شکاف، روی هم افتادن و یا چرخش استخوان های کارپ ممکن است دیده شود که نشان دهنده آسیب رباط است.
– سونوگرافی. سونوگرافی مچ دست در تجزیه و تحلیل التهاب و پارگی رباط و همچنین آسیب های مفصلی، شریان، ورید و عصبی مرتبط است. تورم و تجمع مایع نیز ممکن است در سونوگرافی آنالیز شود.
– تصویربرداری رزونانس مغناطیسی MRI. در واقع MRI مچ دست برای تشخیص آسیب رباط و آسیب های مربوط به سایر بافت های نرم، اعصاب، غضروف و مفاصل مفید است.
در حالی که معاینه فیزیکی و آزمایش های تصویربرداری می تواند برای تشخیص برخی از پیچ خوردگی های مچ دست کافی باشد، روش های تشخیصی تهاجمی تر از سوی بهترین فیزیوتراپیست تهران ممکن است در موارد دیگر لازم باشد، به ویژه اگر علائم با گذشت زمان بهبود نیابند.

این مطلب را نیز بخوانید:   سندرم تونل کارپ

تست های تشخیصی تهاجمی برای پیچ خوردگی مچ دست

روش‌های تشخیصی تهاجمی، هر روش تشخیصی است که پوست را می‌شکند، از جمله تزریق. در مواردی که تشخیص با معاینه یا سایر تصویربرداری های پیشرفته از جمله اشعه ایکس یا ام آر آی تأیید نشود، در موارد کمتر ممکن است استفاده شوند. روش های تشخیصی تهاجمی برای پیچ خوردگی مچ دست عبارتند از:
– آرتروگرافی رزونانس مغناطیسی MRA. روش MRA مچ دست یک روش دو مرحله ای است که برای تشخیص آسیب های رباط مچ استفاده می شود. ابتدا یک رنگ کنتراست به محل مورد بررسی تزریق می شود، سپس MRI انجام می شود. این تکنیک امکان ارزیابی دقیق رباط های ذاتی و بافت های نرم اطراف را فراهم می کند.
– آرتروگرافی توموگرافی کامپیوتری با آشکارساز چندگانه (MDCT). مانند MRA، آرتروگرافی MDCT یک روش دو مرحله ای است که از رنگ کنتراست استفاده می کند. در آرتروگرافی MDCT، از یک لوله اشعه ایکس چرخان برای گرفتن تصاویر به صورت متوالی استفاده می شود. رباط های داخلی مچ دست را می توان با جزئیات زیاد در این روش مشاهده کرد.
– آرتروسکوپی مچ دست. آرتروسکوپی مچ دست یک روش جراحی است که شامل قرار دادن آرتروسکوپ (دستگاه کوچک با لنز و نور) در مفصل مچ دست است. آرتروسکوپ به یک صفحه نمایش ویدیویی و مانیتور متصل است که به پزشک امکان می دهد ساختارهای داخلی مانند رباط ها و غضروف مچ دست را مشاهده کند. یک جراح معمولاً در طی همان روش، تعمیرات لازم را انجام می دهد.
تست های تشخیصی یک متخصص فیزیوتراپی در تهران همچنین به تعیین درجه و شدت آسیب رباط کمک می کند. رباط ها ممکن است دراز، کش آمده یا پارگی با استخوان متصل به آن ظاهر شوند.